ارزویی است مرا در دل

                           که روان سوزد و جان کاهد

                                                 هر دم ان مرد هوسران را

                                                                    با غم و اشک و فغان خواهد

بخدا در دل و جانم نیست

                         هیچ جز حسرت دیدارش

                                           سوختم از غم و کی باشد

                                                                   غم من مایه ازارش

شب در اعماق سیاهی ها

                               مه چو در هاله راز اید

                                            نگران دیده به ره دادم

                                                            شاید ان گمشده باز اید

سایه ای تا که به در افتاد

                             من هراسان بدوم بر در

                                              چون شتابان گذرد سایه

                                                               خیره گردم به در دیگر

همه شب در دل این بستر

                            جانم ان گمشده را جوید

                                            زین همه کوشش بی حاصل

                                                                عقل سر گشته به من گوید

زن بدبخت دل افسرده

                          ببر از یاد دمی او را

                                       این خطا بود که ره دادی

                                                       به دل ان عاشق بد خو را

ان کسی را که تو می جویی

                                  کی خیال تو بسر دارد

                                                 بس کن این ناله و زاری را

                                                                   بس کن او یار دگر دارد

لیکن این قصه که می گوید

                           کی بنرمی رودم در گوش

                                               نشود هیچ ز افسونش

                                                              اتش حسرت من خاموش

میروم تا که عیان سازم

                        راز این خواهش سوزان را

                                                   نتوانم که برم از یاد

                                                                  هرگز ان مرد هوسران را

شمع ای شمع چه می خندی؟

                                        به شب تیره خاموشم

                                                        بخدا مردم از این حسرت

                                                                          که چرا نیست در اغوشم

                  اری اغاز دوست داشتن است

                                         گر چه  پایان راه ناپیداست       

                                                                من به پایان دگر نیندیشم

                                                                                     که همین دوست داشتن زیباست